Śmierć jedynego spadkobiercy z testamentu, czyli co się dzieje, gdy jedyny spadkobierca testamentowy nie żyje

Śmierć jedynego spadkobiercy z testamentu, czyli co się dzieje, gdy jedyny spadkobierca testamentowy nie żyje

Zgodnie z art. 925 k.c., spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Innymi słowy spadkobiercy nabywają prawa i obowiązkowi spadkowe w związku ze zdarzeniem jakim jest śmierć spadkodawcy. Powyższe oznacza, iż z mocy samego prawa ( ex lege) spadkobierca wstępuje w ogół praw i obowiązków zmarłego. Od chwili nabycia spadku może zaś objąć spadek we władanie, zarządzać nim i pobierać z niego pożytki. Jego prawo podlega ochronie, może więc żądać wydania spadku lub poszczególnych przedmiotów wchodzących w skład spadku od osoby, która włada spadkiem, ale spadkobiercą nie jest (art. 1029 k.c.).

Powołanie do spadku wynika z ustawy lub z testamentu. Przepis art. 926 § 2 k.p.c. wyraża generalną zasadę, że powołanie do dziedziczenia z testamentu ma pierwszeństwo przed dziedziczeniem ustawowym. Zasada ta zabezpiecza pełną realizację swobody w dysponowaniu majątkiem na wypadek śmierci. Testamentowy tytuł powołania do spadku wyłącza powołanie z ustawy, także wówczas, gdy osoby powołane w testamencie należą do kręgu spadkobierców ustawowych.

Zgodnie z przepisem art. 670 k.p.c. Sąd spadku bada z urzędu, kto jest spadkobiercą. Natomiast w myśl art. 677 § 1 k.p.c. Sąd stwierdzi nabycie spadku przez spadkobierców, choćby były nimi inne osoby niż te, które wskazali uczestnicy. W świetle powyższych przepisów Sąd spadku samodzielnie (stosownie do obowiązujących przepisów i wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego) ustala krąg spadkobierców, na rzecz których stwierdza nabycie spadku, nie będąc związanym w tym zakresie nawet zgodnym stanowiskiem wnioskodawcy i uczestników postępowania.

Dziedziczenie ustawowe co do całości spadku ma miejsce wówczas, gdy spadkodawca nie pozostawił testamentu lub też żadna z osób powołanych w testamencie nie chce lub nie może być spadkobiercą. Zgodnie z przepisem art. 927 § 1 k.c. nie może być spadkobiercą osoba fizyczna, która nie żyje w chwili otwarcia spadku. Nie może być spadkobiercą osoba fizyczna, która nie żyje w chwili otwarcia spadku, tzn. zmarła przed spadkodawcą. Określenie to oznacza, że chwila wskazana w akcie zgonu spadkobiercy musi być późniejsza  od daty śmierci spadkodawcy. Zatem jeżeli jedyny spadkobierca wskazany w testamencie nie żyje w momencie śmierci spadkodawcy, uruchamia się dziedziczenie ustawowe po spadkodawcy, a nie spadkobiercy wskazanym w testamencie. Udziału spadkodawcy nie dziedziczą automatycznie spadkobiercy osoby wskazanej w testamencie, tylko spadkobiercy ustawowi spadkodawcy.

Przykład z sprawy sądowej

Spadkodawczyni H. S. nigdy nie nabyła praw do spadku po swoim mężu C.S., a to z tego względu, iż zmarła przed nim. Utraciła zatem zdolność dziedziczenia zanim doszło do otwarcia spadku po C. S.. Skutek prawny oświadczenia woli zawierającego rozrządzenie na wypadek śmierci, które C. S. zawarł w testamencie z dnia 2 czerwca 2003 r., wygasł wraz ze śmiercią jego żony będącej spadkobierczynią testamentową.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Śmierć jedynego spadkobiercy z testamentu, czyli co się dzieje, gdy jedyny spadkobierca testamentowy nie żyje
5 (100%) 113 vote[s]

Dodaj komentarz